اندرونی

تو این گیرودار اومدم این‌جا. یهو. جایی رو نداشتم. هیچ‌جا اینقدر خلوت و امن نیست. اومدم این‌جا و هنوز شروع نکرده صفحه‌کلید خیس شد...
دلم پر درد و تنهایی‌ه. پر از چیزایی که نباید به زبون بیان. لااقل الآن. نمی‌دونم بعدی در کار هست یا نه. ولی الآن وقتش نیست. الآن فقط وقت صبر و انتظاره. وقت سکوت و توکله. وقت تنهایی‌ه. اینا دقیقاً چیزایی‌ه که از عهده‌م خارجه...

هیچ‌وقت دلم تا این‌حد به حال خودم نسوخته بود.
کی می‌دونه دارم از چی حرف می‌زنم؟‌کی می‌فهمه چی تو کلّمه؟
پس هرکی نمی‌دونه قضاوت نکنه.
قضاوت نکنه.
قضاوت نکنه.
خب؟

خوب نیستم. سردرگم‌تر از هر زمان دیگه‌ای که یادم میاد. بیشتر از همیشه خودم رو مقصر می‌دونم. بابت همه‌ی کارهایی که باید می‌کردم و نکردم. بیشتر از همیشه منتظرم که دستی از غیب بیاد و همه‌ی طومارهای ذهنی من رو درهم بپیچه.
ایمان. زمان. تنهایی

دوباره شروع شد!

سر امتحان املای دوم دبستان، یهو پاک‌کن نفیسه‌کوچولو می‌افته زیر میز و تا خم می‌شه که برش داره، کلمه‌ی "دامن" رو جامی‌ندازه. این می‌شه که اون سال نمره‌ی املاش می‌شه 19.
این ماجرا تا چندماه بعد میون افراد فامیل دهن به دهن می‌گشت تا مهر تاییدی باشه بر معصومیت و ناقلایی دخترعمه‌م. یعنی خدایی اگه 20 می‌شد اون‌قدر محبوب نمی‌شد که سر این ماجرای احمقانه همه به روش خندیدن. همون‌موقعشم به این فکر می‌کردم که این چه‌طور با آگاهی اون کلمه رو جا انداخته. منظورم اطلاع دقیق از کم و کیف ماجرا بود.

شب عید، شوفاژ ترکیده و پارکت‌های بالاآمده

and from the yellow windows of the last train...